تو اي نيلوفر پيچده در تنهايي و غربت شنيدم

آن صداي نازنينت را كه فريادش نهادي نام شنيدم

ضجه هاي پر طنينت را كه پيوسته در گوشم صدا مي كرد

 مرا شرمنده در وجدان خاموشم رها مي كرد

 كوير خشك و بي تاب تنت را باز خواهم كاشت

 پر از عشق و پر از احساس پر از نيلوفر زيبا

 هم اكنون

 با تو خواهم بست پيماني كه تا دنياست اين دنيا دگر تركت نخواهم كرد

 تو را مي خواهم

سوگند به كتابهايي كه در قفسه كهنه كتابخانه ام بمن نگاه ميكنند.

سوگند به اخرين برگي كه از شاخه درخت انجير بر زمين مي افتد.

سوگند به زمانيكه نامت را با شاتوتها نوبر كردم.

سوگند به ابرهايي كه بالاي سر نارنجستانها زندگي مي كنند.

سوگند به زمزمه هاي كه زنداني اند.

دلم براي عطري كه هر بامداد در دست تو متولد ميشود ، تنگ شده

است.

سوگند به واژه هايي كه كبوتر وار بسوي تو پر ميكشند.

سوگند به دفترهايي كه برگي براي نامه نوشتن بمن هديه ميدهند.

سوگند به چراغ ارغواني كه در خانه تو سوسو ميزند.

سوگند به نسيمهايي كه از شبيه مجهول آغاز ميشوند و بدامن تو ميرسند.

دلم براي كودكيهاي دريا تنگ شده است.

سوگند به صداي پرندها در وقت عبور ،

سوگند به ابرهاي كه طعم عسل دارند،

سوگند به گلهاي سرخي كه زير باران ميرقصند،

بر سينه آسمان با همه ستاره هايش دست رد ميزنم،

به مرغهاي بهشتي نيم نگاهي هم نمي اندازم،

جواب سلام اهوان را نميدهم،

بشرطيكه تو در كنارم باشي.

تو ميتواني خورشيد را كنار ايينه ام بنشاني و برايم از بهار و زمستان و

 تابستان جامه اي بدوزي،

تو ميتواني دلتنگيهاي مرا در چشمه اي نزديك بشويي.

تو از خون قرمزتري و از اسمان هم اب تري و هيچ گاه ابري نميشوي

در كنارم بمان تا همواره از عشق بخوانم و از غزلهايم براي تو خانه

اي بسازم.

وقتی نگام می کردی انگار که داشتی توی قلبمو نگاه می کنی

 و وقتی که از روی حیا سر به زیر می انداختی

 انگار که به قلبی که زیر پاها افتاده بود می نگریستی

***

من پر از نورم و شن

***

پرم از راه، ازپل، از رود، از موج

*****

اگه يك روز فكر كردي نبودن يه كسي بهتر از بودنش چشمات و ببند

 و اون لحظه اي كه اون كنارت نباشه و به خاطر بيار

 اگه چشمات خيس شد بدون داري به خودت دروغ ميگي

                          و هنوز دوستش داري

گفتمش آغاز درد عشق چيست؟

گفت آغازش سراسر بندگيست

 گفتمش پايان آن را هم بگو

 گفت پايانش همه شرمندگيست

 گفتمش درمان دردم را بگو

 گفت درماني ندارد، بي دواست

گفتمش يک اندکي تسکين آن

 گفت تسکينش همه سوز و فناست

تنها يك لحظه بود كه روي پل دوستي قرار گرفتيم

درس خوانديم، شيطنت كرديم، پيروز شديم، شكست خورديم و سر انجام

 هر يك با كوله باري از ارزو و خاطرها از روي پل گذشتيم و در

ابري محو شديم

و ديگر حتي به ما اجازه نخواهند داد كه طول پل را بپيماييم و يكديگر

را ياد كنيم و بس...

اي كاش اي كاشها هيچ وقت سبز نميشد ند و بايد بدانيم كه هيچ سبزه اي

 هميشه سبز نيست و هميشه نبايد بهار را ارزو كرد

تو فکر خود هستی و من ، تمام هستی ام در دست توست

تو که با جام شراب دست و رو بوسی می کنی

خود بنگر که اکنون دست من در دست توست

به چه شوقي به چه شوقي به تو روي آوردم

به گمانم كه تويي آنكه دلم در پي اوست

مژده دادم به خودم كه گل سرخ من از راه رسيد

ليك وقتي بدو نزد يك شدم

آب شد رويايم همچو برفي كه در آن شعله آتش فكنند

گل سرخي كه بدو دل بستم

يك گل ساخته از كاغذ بود